خدایا ببخش

خدایا

تو خود میدانی که بسیار دوست میدارمت

میدانم که نیک میدانی با تو بودن برایم از هر چه غیر توست شیرین تر است

و بی تو روزم شب و شبم همواره ظلمانی است

و میدانم که ساعات و لحظات بی تو بودنم سرشار است از گناه و تو نیز این را میدانی

با خود می اندیشم که اگر یک لحظه فقط یک لحظه تو مرا به حال خود رها کنی چه میشود ؟؟؟

چه مصیبتی !

وای بر آن لحظه من

خدای من

کاش میدانستم با این همه ناسپاسی که کرده ام چرا ؟؟؟

چرا تو باز دستانم را میگیری ؟؟؟

و آن هنگام که در لبه پرتگاه قرار میگیرم وآن لحظه که سنگریزه ها در زیر پایم میلغزند

تویی که بهترینی ، مرا از سقوط حفظ میکنی

میدانم ،

میدانم که تو خدایی ، تو بزرگی ، تو مهربانی ، تو ستارالعیوبی

اما نمیدانم با این همه خوبی تو ، من چرا چنینم ؟؟؟

چرا نافرمانی ات را میکنم ؟؟؟

چرا دل نازنینانت را به درد می آورم ؟؟؟

چرا بنده ی خوبی نیستم ؟؟؟

چرا نمی توانم خود را در خیل منتظرا ن مهدی ات جای دهم ؟؟؟

چرا هر جمعه که می شود باید شرمسارتر از جمعه قبل باشم ؟؟؟

و از دستان تهی و کوله بار بی توشه خود خجل باشم ؟؟؟

نمیدانم ، نمیدانم ...

خدایا !

خدای من !

محبوب من !

دوست دارم دستانم تهی نباشد

دوست دارم باکوله باری پر از توشه در خیل منتظران مهدی ات باشم

بدیها و اشتباهات خود را مشاهده می کنم

و آنوقت که رحمت و بخشش بی منتهایت مرا نشانه میرود

بار شرمندگی گناهانم بیشتر از پیش بر دوشم سنگینی میکند

خدایا هر چه می دهی رحمت است و هر چه نمی دهی مصلحت

اگر مصلحت این است که هیچ چیز نداشته باشم راضیم به رضایت

ولی نظرت را از من مگیر

یاریم کن آن کنم که تو راضی باشی و آن طور شوم که تو می خواهی